hedeflerimiz büyüdükçe varlığımız küçülüyor, dünyamız genişledi, kapladığımız alan daraldı, kimse itiraf etmiyor, hatalar çoğaldıkça sözcükler azalıyor, bırakmamak gerek, yenilenmek, belki biraz uzaktan görmek, her gün aynı gökyüzüne bakanlar bir yıldızı dahi fark etmiyor, sabahlar yine esrik, güneş doğarken etraf tütün kokuyor yine, ama pişmanlıkla çatışan neşenin yerini rutin alıyor, başım dönüyor, kulağımda balonları patlıyor çocuklarımızın, her patlayışta başka bir ağlayış, zaruretler sevgiden rol çalıyor, şimdi susmak gerek, bir şans vermek, henüz kurumamış denizyıldızlarına...