ilya
@ilya
güneşe çıkardım kalbini, yine de seni hayatta tutmayı başaramadım
12 okur puanı
Ekim 2016 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bizim gibi milyarlarca insan var, ne kadar fazla. Kimse kimseyi bilmez. Yabancılar gelip seni rahatsız ederler. Yabancılar gelir, yüreğini kesip alırlar. Yabancılar gelir, kanını alırlar.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
7/10
Beğendi
·7 günde okudu
·Okunma: 11 Ocak 2017 00:00
·2017 1. kitabı
‘Asla aldanma oğlum senin iyiliğini istiyoruz diyenlere asla inanma!’ Büyükbabamın sözlerini çabuk unutmuşum. Onları biliçaltından, bilinç düzeyine çıkarmak için bir faşist gerekiyormuş. Bir daha asla belleğimden çıkmadılar. Sekizinci sınıfa giderken eski başöğretmen Hansen öldü. Yerine ‘okul müdürü’ gibi anlamlı bir unvan taşıyan bir yaratık geldi. Bu adamla ilgili olarak dehşet verici dedikodular gelirdi kulağımıza. Dediklerinin boşa olmadığını kısa bir sürede öğrenecektik. Hep bizim iyiliğimizi isteyen bu adam tanıdığım ilk iktidar aşığı kişiydi.
Çocuk olmayı hiç sevmedim. Çevremdekilerin ancak baldırlarına kadar erişebiliyor olmayı, salonda paldır küldür yürüyen gürültücü devlere bakmak için başını kaldırmayı –yıllar sonra bunun çocuklar için uydurulmuş yalancı ve yapay bir dil olduğunu anlamış bulunduğum yapay ve yabancı bir dille- konuşmalarını dinlemek zorunda kalmayı çok aşağılayıcı bulurdum. Hele şu sonsuz kibarlıkları! Salak herifin biri gönlünden kopup da sana bir teklik verdi diye kurulmuş saat gibi teşekkür etmek zorunda kalmak. Parayı ağzıma tıkıp karnabahar kulaklarımı kıvırıp, bu ten rengi otomattan da aynı cevabı alabilirlerdi yani. Yetişkinler küçük madeni parçaları etrafa saçıp, ucuz saygı toplamayı çok iyi bilirler.
‘ Büyük dünya’ çok ‘tehlikeli’ olmaya başlayınca, ağlayıp tökezleyerek geri çekilmek.