Aslında benim hiçbir şeyi idare ettiğim yoktu, kendimi bile. Tıpkı bir kasırganın merkezindeki sakin bölge gibi durgun ve bomboştum, çevremdeki karmaşanın içindeki yuvarlayıp gidiyordum.
Tanrı varsa -ki ben olmadığına gerçekten inanıyorum- insan aklının sınırları olduğunu da bilir. Yoksulluğu, haksızlığı, açgözlülüğü, yapayalnızlığı, bütün bu karmaşayı o yaratmadı mı? Mutlaka çok iyi niyetlerle girmiştir bu işe, ama sonuçlar tam bir felaket.