İffet bir cevherdir, gönül kabında,
Hayâdan bir zırhtır, nefsin harbinde.
Mümince duruştur her bir adımda,
İnsanlık şerefini korumaktır iffet.
Gözünü sakınmak, harama bakmamak,
Dilini koruyup, gıybeti yakmamak,
Dünya hevesine kendini satmamak,
Rıza-yı İlahî’yi aramaktır iffet.
Bir çiçek misali, yaprağı nazenin,
Haya ile süslü, her tavrı müminin.
O, yüce kalplerin, en temiz eminin,
Nefsi sükûnetle yormaktır iffet.
Sabırla dokunur, sabırla işlenir,
Haramdan kaçanlar nurla beslenir.
Manevi huzurla ruhlar yaslanır,
Sonsuzluk yolunda durmaktır iffet.
Örtü bir kaledir, vakarın simgesi,
Edep kuşağının en kutsal dengesi.
Sönmez hiçbir vakit, iman meşalesi,
Varlığını Hakk’a sunmaktır iffet.
Gönlün aynasıdır, lekesiz, berrak,
Dünyanın kirinden uzakta kalarak.
Rabbin huzuruna huzurla vararak,
Ebedi cennete varmaktır iffet.