Bu sefer bir şeyler farklı olsun istiyorum. Denediklerim bir çözüme götürmedi beni ama artık ne denemem gerektiğini de bilmiyorum. Ama her seferinde elimde bir hiçlik bulmaktan cidden çok sıkıldım. Mesele irade mi onu da bilmiyorum. Özgür iradeye inanmıyorum diyorum ama başaramadıklarım için neden iradesizim diyorum ? Kendime neden sürekli deadline koyuyorum yetişemeceğimi bile bile? Sürece neden bırakamıyorum, hemen sonuç bekliyorum, akışın içine neden dalamıyorum, yolumu bulmak neden bu kadar zor, neden sürekli “stresliyim”in arkasına sığınıyorum? Kendimi bulmak için önce kaybolmam gerekiyor bunu biliyorum; peki ya neden bunu kabullenmek bu kadar zor ? “Kolay olmayacak evet “ diyebilsem de neden zorluğundan sürekli yakınırken buluyorum kendimi ? Sürecin sonu ışıklı ve güzel de olabilir ama muhtemelen değil. Bunu mu anlamak istemiyorum yoksa Süreç diye bir şey gerçekten yok mu ? Ben mi fazla kasıyorum ? İmdat diye çığlık atasım geliyor bazen - ki arada içimden atıyorum - ama kurtarmaya kimse gelmeyecek biliyorum. Kendime de nasıl yardım edeceğimi bilmiyorum.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
İmdat diye bağıracağım şimdi bu eğitim mahvetti beni ya cahil kalmaya özeniyorum