Tüm insanlığı günün birinde özverilerinin karşılığını alacak, ölümsüz, tek bir kişi olarak görüyormuş gibi davranıyorlar. Bu özverilerden ben de payıma düşeni alacakmışım. Ama yok, buna inanamam. Ölüm her şeyi kemiriyor. Bizler ne yazık ki bir gün dirilip o son şölene katılamayacağız. Üzülmeye gerek yok. Bu şölene katılabilenler, çok kısa bir süre sonra gelip toprağın altında bizlere eşlik edecekler. Mutluluk ile mutsuzluk arasında sanıldığından çok daha az fark var.
Komünist düşünceyle bütünleşemediğimden ondan nefret etmek çok rahatlatıcı olurdu. İnsan ya tümüyle komünizmden yana ya da tümüyle ona karşı olabilseydi keşke. Ama karşı olabilmek için de insanoğluna başka seçenekler verebilmek gerekirdi.