Unutulacak bir lisanla anlaşıyoruz da kendi aramızda
Kaç kelimeyiz biz bunu da bilmeden sığınmışız en korkunç cümleye
En gereksiz paragrafta
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Beni öp dersem gidersin diye susuyorum
Her şey ondan susuyor biraz, burası ondan sessiz
Mesela senin yüzünün sessizliği beni öpmemenden
Benim ağzım uzun zamandır öpülmediğinden sessiz
Sen uyurken yatağının ucuna ben de geliyorum bazen
Söylemeye çekindiğim birkaç kelimem var
ya da hep aramızda kalması gereken bir sırra benziyor
uykunun bizi birbirimize bağlayan sessizliği
Ben sana fazlaysam ya da sen evvelden planladıysan fazlalıklarını
Ne efkarı methedecek bir hatıram vardır
Ne de hatıraları kaydedecek zarif bir hafızam
Yalnızsındır ayaklanıp kapına dayanan yalnızlığı içeri alacak kadar