F.N
@impromptu
76 okur puanı
Aralık 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Yazardan okuduğum üçüncü kitaptı. Bir kitabını çok sevip diğerini hiç sevemediğim için üçüncü kez şans vermek istedim ama maalesef bu kitapla da çok anlaşamadık. Bana göre dili fazlasıyla ağdalıydı. En ufak detayların bile uzun uzun, çok edebi bir şekilde betimlenmesi bir süre sonra beni yordu. Aslında konu güzel, hatta potansiyeli yüksek bir hikâye ama işlenişinde bir şeyler eksik kalmış gibiydi. Kitaba bir türlü tam olarak giremedim. Sayfalar akıp gitti ama ben hikâyeyle bir bağ kuramadım. Akıcıydı, evet, ama ben sevemedim ya.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ahmet Ümit’ten okuduğum ilk kitaptı ve açıkçası beklentim zaten yüksekti. Ama buna rağmen kitap, beklentimin çok daha üstüne çıkmayı başardı. Polisiye bir roman olduğu için ters köşelerle dolu, sürükleyici bir olay örgüsü beni bekliyor diye düşünüyordum; nitekim öyle de oldu. Fakat kitabı asıl farklı bir noktaya taşıyan şey sadece bu değildi.
Yazarın akıcı ve sade anlatımı, sayfaların adeta kendiliğinden akmasını sağlarken, tarihsel bilgilerin hikâyeye bu kadar ustalıkla yedirilmesi beni gerçekten etkiledi. İstanbul’un geçmişine uzanan geniş bir zaman dilimini kapsamasına rağmen, bu bilgilerin asla sıkıcı olmaması, aksine merakı sürekli canlı tutması kitabı benim için çok daha keyifli bir hale getirdi.
Okurken hem bir cinayetin izini sürmek hem de şehrin katman katman açılan tarihine tanıklık etmek bambaşka bir deneyimdi. Bu yönüyle kitap, klasik bir polisiye olmanın çok ötesine geçiyor.
Sonu için elbette bir ters köşe bekliyordum, ama itiraf etmeliyim ki bu kadar etkileneceğimi düşünmemiştim. Beklediğimden çok daha duygusal bir şekilde etkilendim.
Benim için oldukça keyifli ve unutulmaz bir okuma oldu. Kesinlikle Ahmet Ümit’ten okuduğum son kitap olmayacak.
Ayfer Tunç’un kapak kızı romanındaki vermek istediği temel mesajı sevdim: insanların,başkalarının hayatlarını kendi doğrularına uymadığı anda ne kadar kolay yargılayabildiğini ama bunu yaparken aslında kendilerinin de seçmediği hayatlarının içinde yaşadıkları zorluklarla yüzleşmek zorunda kaldıklarını. Roman bu yüzleşmeyi üç farklı hayatta çok güzel ortaya koymuş. Üç karakterde farklı biçimlerde, istemedikleri halde sürüklendikleri hayatlarının ağırlığını taşıyorlar ve ne kadar bastırmaya çalışsalar da sorunların görünür olması kaçınılmaz bir hal alıyor.
Ancak romandaki karakter ve olay yoğunluğunu çok fazla buldum. Yer yer okurken koptuğum ve olayları bağdaştıramadığım oldu,kitabı okumayı zorlaştırdı. Çünkü kitabın içinde geçen bütün olaylar asıl amaca hizmet etmiyor. Karakter ve olay yığılması olmuş gibi hissettirdi bana.Yine de sonunda beni neyin beklediğini merak ettiğim için okudum ve devam iki kitabını da okumayı düşünüyorum.
Sosyal medyada çok fazla gördüğüm ve Nermin Yıldırım’dan da okuduğum ilk kitap olan unutma dersleri bize ana karakterimiz Feribe’nin evli olmasına rağmen eşini aldatması ve terk edilmesi ile bu ânı unutmak istemesini konu alan bir kitap.Okuması gerçekten keyifli,yer yer güldürüp aynı zamanda her insanın kendi içinde de zaman zaman yaşadığı duyguları çok güzel anlatıyor. Mevzunun unutmak değil de bununla beraber yaşamayı öğrenmeyi anlatıyor aslında, unutmanın çok da matah bi şey olmaması hakkında :)
Ben kitabı okurken keyif aldım,okumak isteyen herkese keyifli okumalar.
