İmran.
@imranbole
Şu anda okuduğu kitaplar
Olsun. Bir bahar bekleyen bir bahar daha bekler, ruhunu bir umuda bağlayan başka bir umudu bin hevesle düğümler. İnsanoğlu ne kadar yorgun olsa da başını yaslayacak bir teselli bulması ile bilinir. Bu düş kırıklığı hiç beklemediğim yerden sızıyor ruhuma.. Dünyanın gerçek hali ile olmasını arzuladığım hali arasında kalıyorum..
Sayfa 32
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
İdeal hayat akıp gitmektir belki, kaybolup gitmek kendini yitirmeden. Kızmadan, darılmadan, gücenmeden yaşamın içinden usulcacık, yumuşakça ve nazikçe süzülüp gitmek. İncitmeden ve incinmeden yaşamak. Hatta bazen incinsende incitmeden yaşamak. Kalabalıkların içinden kirlenmeden geçebilmek. Kalbini kıranları dahi anlamaya çalışmak kimi zaman. Bir akşamüstü kendi kendini teselli edebilmek. Yapayalnız kaldığında kendi canına yoldaş olabilmek. Şefkatle yaraları sarabilmek. Sonunu bildiğin yanlış yollara girdiğinde ve tahmin ettiğini bulduğunda kendine kızmak yerine kendine dost kalabilmek. Bazen olsun diyebilmek. Düştüğün yerden kalkarken kendine uzanan bir el olabilmek, hem de ayağına çelmeyi takan da senken. İdeal bir hayat için iyi bir ev iyi dostlar lazım belki. Ama hayatın içinde bırak evi, kendine dört duvar bile bulamadığında kendine yuva olmak gerekir. Dışarıdaki yaban hayattan kaçıp sığınabileceğin bir yuva. Henüz yetişkinliğe ermemiş yüreğini atmacalar kapıp götürmesin diye. İyi dostlar bulmak zor, iyi bir dost olmak daha zor. Yerine getirilmemiş dostluk vaatlerinin enkazında kalmaksa en zoru. İnsan her enkazdan sonra kendine yeni bir gönül inşa edebilmeli. Çünkü böyle bi hayatta aldatmamış olmanın huzuru aldanmış olmanın acısına galip gelir sonunda…
KAFKAOKUR NİSAN 2024
ELVAN DURDU
Neden insan özgürlüğünden bu denli korkar ve yaşamazlığı seçer?
Tabii herkesin bir seçimi var. Kimi beraberlikler içinde dibe çöküp varolamamanın ağırlığını, kimi ise özgürlüğü içinde var olmanın ürkütücü hafifliğini yeğliyor. Bir şeylerden koparsak güvenliğimizi yitireceğimiz korkusu bizi yaşamaktan alıkoyar ve hafifliği dayanılmaz kılar. Aslında bu insanın kendi yaşamını sürdürmekten korkmasıdır.
Bu dünyaya verilen zararların yarısı, kendini önemli hissetmek isteyen insanlar tarafından verilir.
En büyük mutluluk, mutsuzluğun kaynağını bilmektir. (DOSTOYEVSKI)