Görüyorsun ki, insanın bir yerden eve dönme arzusu ve umudu, bir kelebeğin ışığa olan özlemi gibidir. Her yenibaharı, yazı, ayı, yılı sürekli bir coşkuyla özleyip bekleyen, özlemle beklediği şeylerin geç bile kaldığını düşünen insan, kendi sonunu özlediğinin farkında değildir.