hayat, omuzlarına yük bindirdikçe sen küçülüyorsun, küçüldükçe de yük daha ağır geliyor. hep dayan diyorsun kendine, ama dayanmak bile bazen sadece sürüklenmekten ibaret oluyor. yoruluyorsun, kırılıyorsun, ama yine de bir şekilde sabah oluyor, bir şekilde yeniden başlıyorsun. mesele hiçbir zaman güçlü olmak değildi, sen hâlâ bu kadar yorgunluğun içinde nefes alıyorsun. işte, en büyük direnişin bu.
Reklam
anlatamıyorum içimdeki kırılmaları. kimse duymuyor düşerken çıkardığım sesi, kimse görmüyor düşüşleri mi. bugün yine sustum mesela, kaçıncı kez bilmiyorum..
benzememek için direndiğim ne varsa kanıma işlemiş meğer. kaçtıkça daha çok yaklaşıyorum onlara. korkuyorum. sevilmekten, bağ kurmaktan, birinin gözünde yer edinmekten. çünkü ne zaman biri 'kalırım' dese, hep çekip gitti. çünkü ne zaman biri beni sever gibi baksa, içimde bir yer hemen duvar ördü. düşünüyorum, ya hiç kimseye temas etmezsem? ya kalbimi kimseyle paylaşmazsam? ne olur ki? bir yalnızlığı paylaşmaktansa, bir boşluğu korumak daha az acıtmaz mı? her neyse... kafam karışık. aklımı toplayamıyorum ve seni düşündükçe daha da dağılıyor. yine de bilmeni isterim. ben sadece sana benzememek için yaşıyorum. ve bu bile, bana seni hatırlatıyor.
bazen suskunluğunun arkasında bir yangın var sanıyorlar. ne bağırmak işe yarıyor artık, ne anlatmak. her cümlede eksilen bir sen, her sessizlikte büyüyen bir yük. insan bazen kendine bile yabancılaşıyor; aynaya baktığında tanımadığı bir yüz, bildiğini sandığı bir yorgunluk oluyor. ve en kötüsü de, ne olduğunu bilmediğin bir şeyin, çok uzun zamandır içinde kırıldığını hissediyorsun.
geceleri seninle konuşuyorum hâlâ. duymadığını bile bile. biraz kendimi avutmak, biraz da unutmamak için. çünkü unutursam, seni ikinci kez öldürmüş olurum. ve ben bu ihaneti bir ömre sığdıramam. mezarına bile dokunmaya kıyamıyorum daha. toprak sana nasıl dokunuyor, nasıl sarılıyor, nasıl saklıyor seni? ben seni bir ömür saklayamazken, nasıl beceriyor bunu bir avuç toprak? gülsen duyamam. ağlasam sarılamazsın. yokluğunla yaşıyorum. sana doyamamışken seni unutmakla sınanıyorum.
bazı kelimeler sadece içimde yankılansın istedim. çünkü bazı hisler, bir başkasının anlayışına emanet edilemeyecek kadar benim.
Reklam