"Ayrılık ne biliyor musun? ödünç sesle konuşan bir kalabalık içinde kendi sesiyle silinmek. Birdenbire büyümesi, gülüşü artık yaprak kıpırdatmayan bir çocuğun."
Tekrar ve tekrar söylüyorum kitabı okutan değil yaşatan kişileri okumayı seviyorum. Başından sonuna her satırında insana kendini sorgulatan yeri geldiğinde ufak cümlelerle etkisi büyük duygu patlamaları yaşatan bir kitap, şükrü erbaş'ı her zaman sevmişimdir ama bu eserinin yeri bende çok başka. Kitabın yazım dili ayrı akıcı, anlatım tarzı ayrı güzel, bitmesini istememiştim hiç okurken, bitti ama bir defayla sınırlı kalacağını sanmıyorum bu kitabı okumamın zaten.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
'Çocuklar acı çekmez.' Sözünü tamamiyle çürüten, okurken insanı kendi gerçekleriyle yüzleştiren bir kitap. Bir çocuğun iç dünyasını keşif, ve de küçüklükte bünyede bırakılan izlerin, duyguların kaleme dökülmesi ancak bu kadar etkileyebilirdi beni. Okurken birkaç cümle değil, bir hayat yaşıyorsunuz. Franz Kafka'yı bir de bu şekilde düşünüp anlamak, ayrı güzeldi.
Okumak için seçerken kesinlikle bir yazarın günlüğünü okumayı bekliyordum. -𝙰𝚗𝚗𝚎 𝙵𝚛𝚊𝚗𝚔'ı𝚗 𝚑𝚊𝚝ı𝚛𝚊 𝚍𝚎𝚏𝚝𝚎𝚛𝚒- gibi bir beklentim vardı, gerçekten hakîki bir yazar günlüğüymüş, içinde sadece yazarın okuduğu kitaplar ve eleştirdiği ya da övdüğü diğer yazarlar hakkında bilgi var. Ansiklopedi tadında bişey. Normal de yarım bırakmayı sevmem ama buna cidden devam edemedim...
