Zülfü LivaneliHuzursuzluk Eski metinlerde harese, ruhu yiyip bitiren, insanı kendi gölgesine bile düşman eden bir iç karanlık olarak tasvir edilir. Bu karanlık, insanın kalbini daraltır; bir zamanlar parlak olan arzular, bu dar koridorda zehirli duman gibi boğucu bir hâle gelir. Hırs, akıl ile kontrol edilebilirken; harese, aklı esir alır, iradeyi zincire vurur.
Kısaca: hırs yürür, harese koşar — hem de nereye koştuğunu bilmeden. Huzursuzluk