"Böyle ağlamayın Rosa!" dedi mahkûm; "Çünkü gözyaşlarınız yaklaşan ölümümden daha çok sızlatıyor içimi.."
Reklam
"Konfor ruhun bataklığıdır," diyor Ali Şeriati. Konfor insanı bir uyuşturucu gibi uyutur ve oradan büyük bir çile, ıstırap doğmadığı için hayatın sanatçısı olamaz hale gelir.
Hiçbir acı yaşanmamış sayılamaz. Hayat geri sarılamaz ama affetmek bizi oraya hapsolmaktan alıkoyar.
Kaybolmakta usta olmanız, bulunmayı ne kadar da keskin bir arzu ile istediğinizin deliliydi sadece... Kendini arayanların bazen en uzaklara gitmesi bundan olmalı. Kendi ruhunun uçurumlarından aşağı düşmekte olan kişi, bunu bir şölene çevirmişse eğer, hangi faninin ona eli uzanabilir?