İbrahim Halil Öztürk
@indecision
Sait Faik’in Abasıyanık kitabı
@artengineer34
Hakkaniyet mutlu insanlar içindir, belirsizliklerle değil kesinliklerle çizilmiş hayatları yaşama şansına erişenler için. Doğru ve yanlış ise… Tamam, mutsuz insanlar için değilse de yaralı, korkmuş insanlar içindir.
Kimsenin dile getirmediği bir şey daha var oysa. Çocuğunu kaybettiğinde içinde küçücük fakat yok sayılamaz bir parça, rahatlama da hissediyor. Korkuyla beklediğin, çocuğun olduğu günden beri hazırlandığın o an gelip çatıyor çünkü. Ah, diyorsun kendine, işte geldi. Burada. Bundan sonra da korkacak hiçbir şeyin kalmıyor.
Yatınca düşündüm. Bir kadın hamileyim deyince bütün erkeklerin aklına gelen şeyi düşündüm. Bebek kime benzeyecek? Onu sevecek miyim? Bunlardan ezici olarak ise, babalık. Sorumluluklarıyla, tatminleriyle, bıktırıcılığıyla, başarısızlık ihtimalleriyle.
Güvenmek mi daha iyiydi, çekinmek mi? İnsan hep bir tarafıyla ihanet beklerken gerçek bir dostluk yaşanabilir miydi?
“Ne yani, hayatı boyunca böyle mi yaşayacak?” diye sormuştu Ana ve Jude bunu öfkeyle yapmasına minnet duymuştu çünkü kendisi öfkelenemeyecek kadar korkmuş ve yorgundu.