Willem yıllarca Ortolan’da çalışacak, aynı trenlere binip provalara yetişecek, defalarca ve defalarca okumalar yapacak, belki yılın birinde tırtıl gibi iki santim ilerlese de mesafenin küçüklüğünden ötürü fark edilmeyecek miydi? Bir gün vazgeçecek cesareti bulacak ve o anın geldiğini farkedecek miydi, yoksa bir gün uyanıp aynaya baktığında oyuncu olamadığını, hiç olamayabileceğini kabullenmekte korktuğu için kendine hâlâ oyuncu diyen bir ihtiyarla mı karşılaşacaktı?