Birazdan kalkıp gardırobunda duran içi fotoğraf dolu çantayı alacak, eski fotoğraflara bakıp ağlayacak biliyorum. Çok mutlu olduğu zamanlarda öyle yapar çünkü, ağlar.
Yalnız kaldığımda bir yerlerde birinin beni düşündüğünü hayal edebilirim. Terk edildiğimde özlendiğimi, o kişinin yaptığından pişman olduğunu hayal edebilirim. Unutulduğumda ise hayal edecek bir şey bulamam.
Bana iltifat eden kimse yok artık. “Saçların güzel olmuş” diyen kimse yok. “Yeni gözlüklerin çok yakışmış” diyen kimse yok. Kimse artık beni mutlu etmeye çalışmıyor…