Bütün aşklar küllenir, bütün babalar ölür, bütün hikâyeler biter. Birinin yıkıntıların nöbetini tutması gerekir; işte o yüzden, biri hariç, bütün çocuklar büyür.
Gölgesini kaybeden insan, gölgenin kendisine dönüşür.
Hepimizin büyüme hikayesi farklı aslında. Ama hepsinin ortak noktası var. Baba.
Yıktıklarının başında nöbet tutmaya mecbursundur. Çoğu zaman bir maskeyle. Kendisi karşıdan bakar, göremez. Orda ne aradığını sorar. Cevap veremezsin. Yutkunursun defalarca. Geçer dersin, gezçmez de.
Gitgide ona dönüşürsün zaten. Ondan kaçmaya çalıştıkça onun tıpkısı olursun. Onunla lanetlenmişsindir çünkü, kaçamazsın.