Mehdili
@infinite_soul
nyctophilia
Insan iradəsi, səbr və yaşamaq uğrunda mübarizə. Yaşamaq - sadəcə nəfəs almaq deyil, acı, sevgi, itki və ümidi eyni anda daşımaqdır. Bu kitab oxuyarkən insanı həyatı olduğu kimi qəbul etməli olduğunu anlayır, amma mübarizə apararaq həyatımıza dəyər qatacağıqsa o zaman niyə də aparmayaq?
Reklam
Aqata Kristidən oxuduğum kitablar arasında fərqli atmosferə malik olanlardan biri oldu.(Günəş altında şər'den daha maraqlı idi). Qətllərin əlifba sırasına uyğun baş verməsi əvvəlcə bir oyun kimi gəlir, amma sonralar işin içindəki qəribəliklər adamı düşündürür. Puaro isə hər zamanki kimi sakit-sakit gəzir, amma sonda hamını teeccublendirir.
Agatha yenə təəccübləndirir) Hadisələr yavaş-yavaş açılır və sonu tam fərqli çıxır. Yenə hadisə ilə bağlı bir mülahizə yürüdə bilmədim. Agatha Christie-ni sevənlər üçün mütləq oxunmalı əsərdir.
Kitabın hər səhifəsində içimi sızladan bir şey vardı — bəzən Wagnerin səssizliyi, bəzən Mayanın axtarışları, bəzənsə insanların acıları..
Oxuduqca tarixin necə ağır və susqun ola biləcəyini bir daha hiss edir insan.Eyni hissi yaxınlarda The Pianist filminə baxarkən də hiss etmişdim. Bitirdikdən sonra uzun müddət sadəcə düşünürsən.
