“Gittiğin her yerde ateş yanar; bunu sadece körler göremez..”
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“Beni biraz yalnız bırakın. Aptal yaşlı bir adam gibi kötü önsezilerle doluyum, düşgörmem gerek...”
Öleceğini bilirsin bildiğin şeylerden bile korkarsın. Her şey ilk günkü gibi taze kalmaz. Kalmadığını bilirsin zaman çürütür... tazeliğini korumaya çabalamaktan hiç kimse vazgeçmek istemez. Bu ilk değil son olmayacağını da biliyorum. İlkler bile taze kalmazken son olmayacağını bildiğin bir şeyin taze kalması için neden çabalar insan. Çünkü umut insanın kendini kandırmasıdır. Ölünce kaç dakika ya da saatte kokmaya başlar insan ? Biliyorum sen de biliyorsun herkes gibi. Yaşarken çürüyorum... ben biliyorum ama sen görmüyorsun. Bilmek ve görmek aynı anlamı taşımıyor zaten. Bazen bildiklerimi görmek istiyorum. Çürüyen her şeyi çöpe atarız kokar çünkü, rahatsızlık verir. Çürümüş yanlarımı toprağına ektin, filizlenmem için. Yeşerdim ben yeşerdikçe kadınlığım ışıldadı. Bunu sen bilmiyorsun şimdi başardın başardığından haberin yok. Zaman her şeyi çürütüyor içimde çürümek üzerine olan her şeyi nasıl bu kadar taze durdurmayı başardın? Şimdi sevişmiyoruz, içime ektiğim tohumlarım şimdi yeşermiyor. Yanyana yürümek istiyorum sadece seninle özgürlüğümüz şimdi sevişmemizden çok çok daha önemli. Paralel evren ve zaman içinde mutluluğun karşılığını mutsuzluğumla alıyorum şimdi. Geçmişi kibarca bir kenara bırakıp şimdiyi yaşarken geleceği ilk defa bulanık görüyorum. Yanyana yürümek bu defa sevişmek kadar güzel olacak sandım. Umut kendimi kandırmam için iyi bir duygu sayılırdı. Artık kendimi kandırmıyorum. Biliyorum ben pervane böceğiydim sen ateş...
“Bilmiyorum. Delirmediği sürece insan insanı öldürür mü?”