gyc
@inweiterfernesonah
sen balık değilsin ki ahmet
iu psir
50 okur puanı
Ağustos 2022 tarihinde katıldı
Kötüler hak etmedikleri mutlulukları yaşarken iyilerin başına hep kötü şeyler gelmek zorunda mı?
gyc
kötüler mutluluğu değil hazzı yaşar
Reklam
justine ilgi çekici bir biçimde bruegel'in rahatlık ve huzur diyarı tablosunu, william blake'in canlı canlı kaburgalarından darağacına asılmış bir köleyi tasvir eden çiziminin yanına yerleştirir. bu sahnede pozitifliğin görünmez şiddeti negatifliğin sömürücü, gasp edici şiddetiyle tam bir tezat teşkil eder.
gyc
gökyüzünün boşluğu, ertelenen ölüm: felaket. ancak bu felaket çocuğun içini müthiş bir hazla, evet, yok olanın mutluluğuyla doldurur. melancholia filminin de yapısını belirleyen felaketin diyalektiği işte buradadır. felaket getiren musibet hiç beklenmedik bir şekilde selamete dönüşür.
insanı izlemenin, insan olmanın, bugün yaşadığım coğrafyanın ötesinde adem’den bu yana ayak basılan her coğrafyanın sancısını çektiğim vakitlerde, bana el uzatan yegâne kişiydi sema kaygusuz. çoğunluğun kendilerini belirli kimliklerden ibaret kıldığı, başka kimlikten olanları ötekileştirdiği, birikimiyle sığlaşan bu çağda tüm bunlardan sıyrılarak her seferinde yalın bir insanilikle çıktı karşımıza. her satırına kim bilir kaç milyar anlam atfederek. benden, bizden, milyardan bir parça olarak.
gyc
yayınevinden sorumlu beyefendiyle kendisi üzerine ufak bir sohbet gerçekleştirmiştik, bu yazılarını okuduğumda o sohbeti özellikle hatırladım. “çoğu kadın yazarın erkeksi bir dile sahip olduğu bu edebiyatta, onun ismini kapatsan dahi kadın olduğunu haykırır.” demişti ve çokça katılmıştım bu sözüne. kaygusuz; yazının erilliğini yıkıp geçen, özüyle karşımızda, kadın duruşu da hayran olunası bir isim.
meragi’nin bestelediği şirazi güftelerinden bihaber kan koklayan vahşi hayvanlar gibi, kör olası cahilliğimizle ömürsüz güzelliği arıyoruz yüreğimizde. ne kültürsüzlükle ne de savaşla açıklanabilecek bir nasipsizlik bizimkisi. insanı anbean çürüten meraksızlık.
gyc
diyorum ki, gel yürekten bir meydan okumayla aramıza ud-i mükemmel’i koyalım. parçalamak için ama. telleri sökerek deneyelim önce, ud-i ekmel olalım. baktık olmuyor, anlayamadık, bir tel daha söküp kâmil olalım. o da olmadı hamlığı göze alıp telsiz bir tekne yapalım seninle, yahu bundan saz olur mu diye birbirimize soralım. o da olmadı öd ağacının kaba kütüğüyle baş başa, bomboş, apaçık, yapayalnız olalım. dost. mümkünse bir ağaç bulunsun aramızda. kendi ödümüzdeki arzudan başlayalım.
inanç konusunda bildiğim biricik deneyim, insana tükenmez bir yaşam duygusu veren gizem duygusunun ölçülemez derinliğidir. bu derinlik, başka dinlerden olanları bir kütle olarak görmek yerine, her bireyin kendiliğindenliğine merak duymakla açılır. bu derinliğe dalmak, bir bakıma bilinmezliği göğüslemektir de.
gyc
işte bu yüzden, kapısına gelen dilenciye allah muamelesi yapan bir kadının başlattığı gizem, ne kolay kolay bir dine sığdırılabilir ne de şimdiki zamanın kıyıcı yüzeyselliğine.
Reklam