aramızda bir yakınlık duygusu yok. birbirimize benziyoruz sadece. benim gibi o da yalnız, ama yalnızlığın içine daha çok batmış. kendi bulantısını ya da ona benzer bir şeyi bekliyor olmalı. demek beni tanıyan insanlar var artık. yüzüme baktıktan sonra, “bu da bizden,” diyen kimseler var.
Tanrı biliyor ya, çoğunlukla bir daha uyanmama arzusu, hatta ümidiyle yatağa giriyorum. Ve sabahleyin gözümü açıp yine güneşi görünce neşem kaçıyor. Ah keşke huysuz biri olabilsem, suçu havaya, üçüncü bir şahsa, başarısız bir girişime yükleyebilsem, o zaman keyifsizliğimin katlanılmaz sıkıntısı yarı yarıya azalırdı.Vay halime, tüm suçun yalnızca kendimde olduğunu biliyorum. Aslında suç demek doğru değil! Kısaca, nasıl ki eskiden tüm mutlulukların kaynağı bendeyse, şimdi de tüm üzüntülerin kaynağı içimde saklı.