İpek Nur Şahin
@ipek_3
Şu anda okuduğu kitap
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Sonuç olarak ortaya son derece garip ve karmaşık bir varlık çıkıyor. İmgesel olarak kadın son derece önemlidir; gerçekte ise tamamen önemsiz. Şiiri baştan sonra kaplar; tarihte hiç görülmez. Kurgularda kralların ve fatihlerin hayatlarına hükmeder; gerçek hayatta ailesinin parmağına bir yüzük taktığı herhangi bir gencin kölesidir. Edebiyatta en ilham verici sözler, en derin duygular onun dudaklarından dökülür; gerçek hayatta okuyup yazması neredeyse yok ve kocasının malıdır.
Çünkü başyapıtlar tek ve kendi başına doğmazlar; yıllarca ortak düşünmenin ürünüdürler, bu şekilde kitlelerin deneyimleri yükselen her sesin arkasındadır aslında.
Örneğin erkeklerin edebiyatta, diğer erkeklerin, askerlerin, düşünürlerin, hayalperestlerin arkadaşı değil de sadece kadınların sevgilileri olara gösterildiklerini varsayalım; Shakespeare' in oyunlarında onlara ne kadar az yer verilebilirdi, edebiyat bunun acısını nasıl da çekerdi. Othella'ya pek bir zarar gelmezdi, Anthonius da öyle; ama Sezar, Brutus, Hamlet, Lear ya da Jacques olmasaydı edebiyat inanılmaz ölçüde yoksullaşırdı, tıpkı edebiyatın kadınların yüzüne kapanan kapılar yüzünden yoksullaşması gibi.
