20. yüzyıl Alevî-Bektaşî ozanı Âşık Daimi'de can bulan birlik inancının yorumu da aynı eksendedir;
Kâinatın aynasıyım,
Madem ki ben bir insanım.
Hakk’ın varlık deryasıyım,
Madem ki ben bir insanım.
İnsan Hakk’ta, Hakk insanda.
Arıyorsan, bak insanda.
Hiçbir eksik yok insanda,
Madem ki ben bir insanım.
Tevrat yazabilirim.
İncil’i dizebilirim.
Kur’an’ı sezebilirim.
Madem ki ben bir insanım.
Bunca temenni dilekler,
Vız gelir çark-ı felekler.
Bana eğilsin melekler,
Madem ki ben bir insanım.
Daimî’yim, harap benim.
Ayaklarda turab benim.
Aşk ehline şarap benim,
Madem ki ben bir insanım.
Hacı Bektaş'a göre de her şey insanda gizlidir, bu nedenle insan her şeyi kendinde aramalıdır;
Hararet nardadır, sacda değildir.
Keramet baştadır, tacda değildir.
Hakk'ı arar isen kendinde ara,
Kudüs'te, Mekke'de, Hac'da değildir.
Kendini bil.
Her ne arar isen kendinde ara.
İlimle gidilmeyen yolun sonu karanlıktır.
Tanrı insanın gönlündedir.
Eline, diline, beline sahip ol.
Hiçbir milleti / insanı ayıplamayınız.
Kadınları okutunuz.
Doğruluk dost kapısıdır.
Yetmiş iki millete bir nazarla bak.
Okunacak en büyük kitap insandır.
En büyük keramet çalışmaktır.
Hakikatte sevip sevilen Hak’tır.
Ol söz verme, öl sözünden dönme.
İnsanın cemali sözünün güzelliğidir.
Marifet Ehli’nin ilk makamı Edeb’dir.
Çalışmadan geçinenler bizden değildir.
Nefsine ağır geleni başkasına uygulama.
Ellerin Kâbesi var, benim Kâbem insandır.
Yolunuza dizinizle değil kalbinizle bağlanın.
Aç gözlüler ömürleri boyunca yoksul sayılır.
Düşünce karanlığına ışık tutanlara ne mutlu.
Özü sözü doğru olmayanın imanı da eksiktir.
Ya göründüğün gibi ol, ya olduğun gibi görün.
Düşmanınızın dahi insan olduğunu unutmayınız.