Bir şeyleri bıraktıkça ,aslinda kendimizi bırakmıyoruz.Aksine,neyin bizimle kalması gerektiğini daha iyi anlıyoruz.Ama onlar da gidecek.Bir yükü bıraktığımizda hafifliyor,bir alışkanlıktan vazgectigimizde dönüşüyorum.Eksilmek ,kayıp degil.Bazen en büyük kazanım.
Hayat dediğin şey,her şeyi yanımızda taşımaya çalışırsak ağırlığından yürüyemeyeceğimiz bir yolculuk.Bazen bir şeyleri arkada bırakmak gerekir,ama o bıraktıkların yok olmaz.Heybeye girer,hafızasınin kıvrımlarına saklanır.Ne kaybolur ne de eksik kalır.İnsan yürümeyi öğrenmek için eğrilebilmeyi,bükülebilmeyi de öğrenmeli.Çünkü esneyemeyen kırılır.Degisim,kayıp değildir;aksine,yolculuğun ta kendisidir.Sonsuza dek kimseyi ,hiçbir şeyi yanımızda tutamayız.Ama bir şeyler geride kaldığında,onları içimizde başka bir yere koyabiliriz.Gözümüzden silinse de ,ruhumuzda bir yerleri hep dolu kalir.