Defalarca mücadele ettiğim, yendiğimi sandığım ama olaylar durulup da kendi başıma kaldığımda, yüzeye çıkan o sinsi acı ele geçiriyor benliğimi.Aynı burgu, aynı çaresizlik, aynı dizginlenemez özlemle kıvranıyorum. Akla, mantığa sığdıramadığım, çözümleyemediğim çözümlediğim zaman da işin içinden çıkamadığım bir durum bu.
Beklemeliydi. Fakat dışarıdaki rüzgar kendisiyle alay ederken ve içerideki karanlık gölgeler kalbine doğru uzanmışken ölüm saatini beklemek ölmekten daha beterdi.