Biraz samimiyet, biraz vefa, biraz anlamak bütün insanlığı kurtaracaktı aslında ama bir gün batacağını bile bile kendi gemisini yüzdürmeyi seçti insan, kendi derdine düştü. Herkese suratken kendine gülüştü.
Bakıyor göründü ama geride bıraktığı enkazlara hep kördü...
İnsan, insan olabilse keşke.
İnsan dinler çünkü, insan anlar, insan hisseder, insan sızlar.
Sadece kendisi için değil, senin için de sızlar insan; başkasının yarasına oluk oluk kanar...
Konuşmadan anlaşılmayı beklemek gibi bir hakkı yok insanın. Bağırmadan duyulmak gibi küçük lüksleri yok. Tek bir dilek hakkım olsaydı, ben bunu isterdim hayattan...