İpek Dadakçı
@ipeksayilan
2709 okur puanı
Eylül 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
9/10
4 günde okudu
·2025 62. kitabı
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
“Hayatlarımızın içinde pek çok hayat yaşıyoruz; insanların gelip gittiği, arkadaşların kaybolduğu, çocukların büyüdüğü parça parça hayatlar ve ben hangi hayatımın diğerlerini çerçevelediğini asla bilemiyorum. Fakat ne zaman ateşim çıksa ya da âşık olsam, hiçbir karışıklık kalmıyor, “benliğim” geri çekilip yerini isimsiz bir mutluluğa bırakıyor; detaylar korunup birbirinden ayrılmadan, yan yana sıralanan net bir bütüne dönüşüyor. Sonrasında ise bu durumu hep bir lütuf olarak hatırlıyorum. Belki de her şey bu şekilde anlatılabilir; yüzümün önünden rasgele geçip giden insanlarla. “Başlangıç” ve “son” yok, kronoloji yok, sadece anlar ve o anların içinde olup bitenler var.” (s. 86)
Çok, çok iyi bir novella “Detaylar”. Ateşi yükselen kadın anlatıcı, geçmişte hastalandığı bir zamanı ve o dönem beraber olduğu kişiyi anımsıyor. Buradan hareketle de hayatının farklı dönemlerinde yolunun kesiştiği ama kendisinde derin izler bırakmaları sebebiyle öylece geçip gitmeyen, aksine bir yönleriyle karakterini ve hayatını da şekillendirdiklerine inandığı dört farklı insanı ve onlarla yaşadıklarını anlatıyor.
Anlatım öyle güzel ki! Öncelikle, her bir karakter etiyle kemiğiyle capcanlı karşınıza çıkıveriyor. Her bir detay öyle düşünülmüş ki bu dört farklı insanla yaşananlar bir araya gelince de, tıpkı kitabın çok beğendiğim kapağı gibi, anlatıcının hayatının parçaları bir araya geliyor ve okur hayatının tümüne vakıf oluyor. İnsanların karakterleri ve ilişkilerle ilgili tespitler ve benzetmeler de keza çok iyi. Bunun yanında, anlatıcının hayatının farklı dönemlerine gittikçe farklı zamanların ruhu da siniyor hikayeye. 70’ler, 80’ler ve 90’larda, insan ilişkileri, arkadaşlık, özellikle teknolojik gelişmelerle beraber iletişim nasıl değişti, bunları yansıtıyor yazar çok başarılı bir şekilde.
“Bir Oyun, Bir Eğlence” kabaca, üniversite eğitimini yarıda bırakan, babası zengin bir genç olan Dean’in, kısa bir tatil için geldiği Fransa’da garsonluk yapan çok genç bir kız olan Anne-Marie’den etkilenmesi üzerine yaşadıklarını anlatıyor. Dean ve Anne-Marie haftalar boyunca Fransa’yı kasaba kasaba gezerken bir yandan da dolu dizgin bir ilişki yaşıyorlar. Okur bu ilişkiyi, Dean’in bir arkadaşı olan, yine onun gibi Fransa’ya tatile gelmiş bir arkadaşından, isimsiz bir anlatıcıdan dinliyor. İşte romanın kilit noktası da bu.
İsimsiz anlatıcımız önce Fransa’nın küçük bir kasabası olan Autun’a trenle seyahatini, burada yanında kaldığı arkadaşlarını ve onların sosyal çevrelerini anlatıyor, ki bu kısımlarda Fitzgerald’in Sevecendir Gece’si geldi aklıma hep. Sonrasında ise asıl mesele olan Dean-Anne Marie ilişkisine geçiyoruz. Onlarla adım adım Fransa’yı gezerken, ilişkilerle, onların bir insan hayatı gibi farklı evreleriyle ilgili bir şeyler anlatmak istiyor sanki James Salter. Anne-Marie’yle Dean arasındaki sosyoekonomik uçurum ve bunun ilişkiye yansıması giriyor bir süre sonra devreye, ki burada da biraz Clarice Lispector’ın çok sevdiğim Yıldızın Saati geldi aklıma. Derken yazarın esas derdine geliyoruz: Hafıza ve hikaye anlatmanın tabiatına dair, bir hikaye anlatıcısı olarak insanın güvenilmezliğine, subjektifliğine dair bir şeyler söylüyor aslında. Farklı insanlarla ilgili bildiklerimizden hareketle kafamızda kurguladıklarımız, ortaya çıkardığımız hikaye ne kadar onlara dair, ne kadarı aslında daha çok bize ya da hikayeyi anlatana dair bir şeyler söylüyor, aslında hikaye anlatma ihtiyacımız neden kaynaklanıyor, bunları yatırıyor masaya. “Dean hakkında gerçeği söylemiyorum, onu icat ediyorum. Onu kendi eksik yönlerimden yaratıyorum, bunu hiç unutmamalısınız.”
