Artık birbirimizle konuşmuyorduk ve o yalnızlıkta ikimizi de yutan bir boşluk büyüyordu. Gerginlik vardı, birbirini anlamamak vardı ve bundan daha fazla bir şey, düşmanlık gibi. Suskunluğun onu utandırmasını ve içinde vicdanını sızlatan bir kanal açmasını istiyordum, suskunluğun her şeye karşı kayıtsızlığını değiştirmesini istiyordum ama o sadece duruyordu, edilgin, bir şey yapmadan, bir şey demeden; kendi kendinin yanında, kendi hayatının yanı başında bekliyordu sanki; başına, ikimizin de başına gelmekte olan şey ona dokunmuyor gibiydi.
Reklam
Benimle suç bendeymiş gibi konuşmak ve kendisi ya da başkaları için sevinmemi engellemek konusunda her zaman yetenekliydi.
verecek yanıt bulamıyordum, sadece içimde bir boşluk açılıyordu, uçşuz bucaksız bir boşluk, o boşluğa düşmemek için yalpalayıp duruyordum.
“Babamı bu şekilde kaybetmek, anlayacak zamanım olmadan,”
“Onunla vedalaşacak zamanım olmadan.”
Eğreti bir aileydi bizimki, evet, aile değil yamalı bohça, hiçbir şeyin konuşulmadığı ama herkesin gözü önünde sessiz dramların yaşandığı bir aile, araya kimse girmeden.
Reklam