Derler ya kız evlatları annelerinin kaderini yaşar diye, şuanda bende annemin kaderini yaşıyordum.Annemin saçlarıda sevdiği adam tarafından kesilmişti. Aynı benim gibi, sevdiği adamın önüne oturmuş gözyaşları içinde saçlarının yere dökülmesini izlemişti.
Yüzümdeki gülümsemeye gelince o yanaklarıma kalmış bir mirastı,annemin mirası...Ben hiç bir zaman içten gülümsemedim ki!Annemden sonra gerçek mutlulukla gülmedim ben...Sırf annem beni izliyor diye, o üzülmesin diye hep güldüm,içim acırken bile...
Her ne olursa olsun yüzünüzde gülümseme eksik olmasın. Sadece mutlu olduğunuzda değil, umutsuz hissettiğinizde bile her zaman gülümsemeye devam edin. Çünkü hayat çok kısa...