Shanti'ye göre mutsuzluğumuzun nedeni, sahip olamama korkumuzdu. Başkasının bakışın bağımlı olduğumuzda onun dışarı verdiği zehirli havayı ciğerlerimize çektiğimizi fark etmeden, kendimizi onun oksijenine bağlıyorduk.
Aslında sürekli olarak iki hal arasında gidip geliyoruz: içimizdeki çocuk ve dönüştüğümüz yetişkin. Korkularımız söz konusu olduğunda baskın olan içimizdeki o küçücük varlıktır, bütün sağduyumuzu kaybederiz. Yetişkin tarafımız onu mantıklı olmaya davet etmediği sürece negatif duygularına hapsolur.