İrem Bade Kuru
@irembade
aaal
Lise öğrencisi
Ankara
20 Ekim
9 okur puanı
Aralık 2024 tarihinde katıldı
Notre Dame'ın Kamburu
!SPOİLER İÇEREBİLİR!
Victor Hugo Öncelikle dünya edebiyatında Victor Hugo gibi bir ismin bir daha gelmeyeceğini düşündüğümü söyleyerek başlamak istiyorum. Özellikle bu kitabın kendisi sadece 29 yaşındayken yayınlandığını öğrenince tekrardan hayran oldum kendisine.
Kitap Pierre Gringoire'nin tiyatro oyunuyla başlıyor. Bu sahnede olanlara pek anlam veremiyoruz başta, yazar nereye bağlayacak diye merak ediyoruz. Fakat Hugo tabii ki bizi hayal kırıklığına uğratmıyor ve konuyu ana karakterlerimiz olan Esmeralda ve Quasimodo'ya bağlıyor. Sefiller kitabında da çok görüyoruz farklı konuları ana konuya bağlama olayını, mükemmel bir şey bence. Hayranlık verici. Benim bu kitapla ve yazarla alakalı sanırım en sevdiğim şey hiçbir noktada okuyucuda soru işareti bırakmaması. Örneğin bir cümle geçiyor, başlıyor 50 sayfa o cümleyi açıklamaya. Özellikle mimari ve matbaa arasında ilişki kurduğu kısım bence çok güzeldi. Bazı okuyucular için bu sıkıcı olabilir ama bence bu durum Victor Hugo'yu o yapan şey. Ben şahsen kitaplarındaki bu ,tabir-i caizse, 'oversharing'e bayılıyorum. Neyse, kitaba geri döneyim. Ben inceleme adı altında kitabı özetlemek istemiyorum, o yüzden en etkilendiğim yerleri sizinle paylaşacağım. Bence Quasimodo'nun Esmeralda ona bir damla su verdi diye onu o idam sehpasından kurtarması ne kadar vefakar olduğunun bir göstergesi. Her ne kadar finalde zıttını görmüş olsak da(oraya da geleceğim) Esmeralda'ya saldıran kişinin kendisini büyüten babalığı olduğunu görünce bir şey yapmaması da bunun bir kanıtı bence. Aynı zamanda Esmeralda her ne kadar kendisini terslese de, yüz vermese de onu kurtarmaya çalışması, onu öldürmeye geldiklerini sandığı çingenelerle canı pahasına savaşması ne kadar yüce gönüllü olduğunun bir göstergesi. Kitabın en sonunda, başdiykozun Esmeralda'nın
Victor Hugo Öncelikle dünya edebiyatında Victor Hugo gibi bir ismin bir daha gelmeyeceğini düşündüğümü söyleyerek başlamak istiyorum. Özellikle bu kitabın kendisi sadece 29 yaşındayken yayınlandığını öğrenince tekrardan hayran oldum kendisine.
Kitap Pierre Gringoire'nin tiyatro oyunuyla başlıyor. Bu sahnede olanlara pek anlam veremiyoruz başta, yazar nereye bağlayacak diye merak ediyoruz. Fakat Hugo tabii ki bizi hayal kırıklığına uğratmıyor ve konuyu ana karakterlerimiz olan Esmeralda ve Quasimodo'ya bağlıyor. Sefiller kitabında da çok görüyoruz farklı konuları ana konuya bağlama olayını, mükemmel bir şey bence. Hayranlık verici. Benim bu kitapla ve yazarla alakalı sanırım en sevdiğim şey hiçbir noktada okuyucuda soru işareti bırakmaması. Örneğin bir cümle geçiyor, başlıyor 50 sayfa o cümleyi açıklamaya. Özellikle mimari ve matbaa arasında ilişki kurduğu kısım bence çok güzeldi. Bazı okuyucular için bu sıkıcı olabilir ama bence bu durum Victor Hugo'yu o yapan şey. Ben şahsen kitaplarındaki bu ,tabir-i caizse, 'oversharing'e bayılıyorum. Neyse, kitaba geri döneyim. Ben inceleme adı altında kitabı özetlemek istemiyorum, o yüzden en etkilendiğim yerleri sizinle paylaşacağım. Bence Quasimodo'nun Esmeralda ona bir damla su verdi diye onu o idam sehpasından kurtarması ne kadar vefakar olduğunun bir göstergesi. Her ne kadar finalde zıttını görmüş olsak da(oraya da geleceğim) Esmeralda'ya saldıran kişinin kendisini büyüten babalığı olduğunu görünce bir şey yapmaması da bunun bir kanıtı bence. Aynı zamanda Esmeralda her ne kadar kendisini terslese de, yüz vermese de onu kurtarmaya çalışması, onu öldürmeye geldiklerini sandığı çingenelerle canı pahasına savaşması ne kadar yüce gönüllü olduğunun bir göstergesi. Kitabın en sonunda, başdiykozun Esmeralda'nın