İnsanoğlu işte! Hepsi böyledir. Bir eylemin bütün kötü yönlerini önceden bilirler, yardım ederler, akıl verirler ve hatta başka çıkış yolu olmadığını görünce eylemi onaylarlar bile. Sonra ellerini yıkarlar ve öfkeyle, olayın bütün sorumluluğunu ve yükünü üstlenme cesareti gösteren kişiye sırtlarını çevirirler.
Hayat kasırgasından birkaç fikir çıkarabildim fakat hiçbir duygu çıkaramadım. Çoktan beri kalbimle değil aklımla yaşıyorum. Kendi duygularımı ve davranışlarımı yoğun bir merak ve ilgi ile ölçüp tartıyor, çözümlüyorum, fakat bunları dışarıdan, duygudaşlık göstermeden yapıyorum. İçimde iki insan var: Birisi sözcüğün tam anlamıyla yaşıyor, öteki ise düşünüyor ve diğerini yargılıyor. Birincisi 1 saat sonra sizinle ve bütün dünyayla sonsuza dek vedalaşabilir, ikincisi ise… İkincisi?