Birbirimize rastlamadan evvelki hayatımız sahiden birbirimizi aramaktan başka bir şey değilmiş..Ne aradığımızı bilmeden aramak..Şimdi içim rahat,aradıgını bulan ve başka bir şey istemeyen biri gibi sukunet içindeyim.Dünyada bundan büyük bir saadet olur mu?
Hayat dediğin nedir zaten?Ben şuna inanıyorum ki,üç buçuk günlük ömrümüzü kendimize zehir etmemek için ne mazideki hayatımıza ve kaçırdığımız fırsatlara ne de istikbalin olmayacak hülyalarına kulak asmayarak bugünümüze hapsolup yaşamalıyız.
Demek hayat böyle iki adım ilerisi bile görülmeyen sisli ve yalpalı bir denizdi.Tesadüflerin oyuncağı olacak olduktan sonra ne diye bir irademiz vardı.Kullanamadıktan sonra gögsümüzü dolduran hisler ve kafamızda kımıldayan düşünceler neye yarardı?