>Bir yaz günü rahmetli dedeme balkonda çayını bıraktıktan sonra “Otur” dedi, akşamları esen rüzgar karşısında serin havada oturmayı severdi. Bir tabure alıp yanına oturdum, bana; “Yalnızca şeftkat iyileştiricidir.” dedi, “Çünkü insanın içindeki tüm hastalıklar sevginin eksikliğinden kaynaklanır.” Haklıydı. Dedemin ölümünden sonra öğrendiğim bir şey daha vardı; zamanın, hayatın ve sevdiklerimizin bir daha geri gelmiyor olması... Kalp kırıp dökmeyin, hikayenin sonu ölümle bitiyor.