Beyrut'ta Cemal Paşa, evinin merdivenlerinden iner ken, güzel ve siyahlar giymiş bir kadın, yanında çocuğu ile kendini karşılamıştı. Çocuk, elindeki çiçek demetini ku mandanın ayağı altına atarak: "- Babamı bağışlayınız," diyordu.
Kumandanın o gün gözlerinin yaşardığını ve titreyen çenesini güç tuttuğunu gönnüştüm. Çünkü bu siyahlı ka dın, evine dönerken, meydanın bir köşesinde, sevdiği koca sının soğumuş beyaz cesedini görecekti.