Işıl Cen
@isilcen
Şu anda okuduğu kitap
Baştan sona etkileyiciİnceleme
İlk olarak 1959 yılında Daniel Keyes tarafından hikaye olarak yazılmış ve sonra 1966 yılında romana çevrilmiş muhteşem bir eser. 1968 yılında Charlie ismi ile sinemaya da uyarlanmış.
Genel itibariyle zekanın insan hayatına etkisini, sevgi ve şefkat olmadan zekanın bir işe yaramadığını anlatan duygusal ve bolca da düşündüren bir kitap.
Benim hayatımdaki ilk 10 kitaptan biri oldu. Yazar tüm hikayeyi, doğuştan zeka geriliği bulunan Charlie’nin ‘ilerleme raporu’ adı altında tuttuğu günlük notları üzerine tasarlamış. Charlie’nin ağzından yazılmış bir anlatım, hikâyenin tekdüzeleşmesi açısından yazar için büyük risk taşıyor. Fakat Daniel Keyes, karakterin gelişimini yalnız sözcüklerin taşıdığı anlamlarla ifade etmekle kalmayıp, aynı zamanda dil bilgisi hataları, cümle düşüklükleri, betimleme unsurlarının varlığı üzerinden sözcüklerin morfolojisine doğrudan bağlayarak bunun üstesinden ustalıkla gelebilmiş. bu tekniğin yaratıcılığı ve hikayeyle örtüşümü takdiri hak ediyor.
Kitap sadece Charlie’nin günlüklerinden(ilerleme raporu diye geçiyor kitapta) ibaret ve bu yüzden başlangıçta, yazım hatalarının çeviri kaynaklı olduğunu düşündüm ama gerçek hiç de öyle değilmiş. Bu yüzden çevirmeni ayakta alkışlıyorum. Duyguyu ana dilimde yazılmış kadar derine verebilmiş. Algernon’la bile empati kurmamı sağladı:)
Yapılan deneyler, ameliyatın uygulanma prosedürü, enzimlerle ilgili verilen detaylar ve bunun gibi bir sürü teknik bilgi içeren olay gerçekten böyle bir vaka var mı diye düşündürdü.
Kitap bir çok açıdan beni düşündürdü. İlk olarak, düşük zekalılara(mongon bir bireye) acıyarak bakmanın onlara şefkat göstermekle aynı şey olmadığını anladım. Toplum olarak “bizden” farklı olana acıyarak bakmak, onu hayatımızın içine alamamak, kabullenememek, farklı olduğu için ona hayatı zindan
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Her şeyi yaptınız! beni bir insan olarak görmenin dışında...
warren'dan arabayla ayrılırken ne düşüneceğimi bilemez haldeydim. soğuk gri rengin yarattığı duygu - bir teslimiyet hissi- her bir yanımı çepeçevre sarmıştı. görüşmelerimde bu insanları dünyaya kazandırmak için girişilmesi gereken herhangi bir rehabilitasyondan veya tedaviden söz edilmemişti. kimse ümit sözcüğünü ağzına almamıştı. konu sadece yaşayan ölülerdi - veya daha da kötüsü, hiçbir zaman tam anlamıyla yaşıyor ve biliyor olamayan insanlar ve onların yarattığı duyguydu. doğdukları andan itibaren solmuş ve kurumuş olan canların ve her gün gözlerini geçen zamana ve boşluğa dikmeye mahkum olanların yarattığı duygu
sen de simetrik olmayan bir şey var charlie. bilgilisin ,her şeyi görebiliyorsun ama anlayışlı veya hoşgörülü olma yeteneğin gelişmedi. herkese sahtekar diyorsun ama onların hangisi bugüne kadar mükemmel ya da insan üstü olduğunu iddia etti ki? onlar sıradan insanlar, dahi olan sensin.
“ama ben zekanın tek başına hiçbir anlam taşımadığını öğrendim. burada, sizin üniversitenizde zeka, eğitim ve bilgi büyük idoller haline gelmiş. ama şimdi biliyorum ki, hepinizin atladığı bir şey var: sevgi ve şefkat eli değmeyen zeka ve eğitim beş para etmez.”