ismailsenocak
@ismailsenocak
null
CSi
AÜ Kriminalistik
salihli
Denizli
4 okur puanı
Ocak 2018 tarihinde katıldı
Sabahattin Ali
Şimdi özlediğim yerden uzanayım sana.
Sustuğum şiirden sarılayım boynuna.
Tam da şimdi.
Unuttuğum şarkıdan öpeyim seni..
Sabahattin Ali
Reklam
Ne Zaman Okusam Gözlerim Dolar
yüzbaşı mehmet tevfik genç bir türk subayı iken arıburnunda ailesine yazmış olduğu mektup savaştan geriye kala en uzun türk mektubu olarak tarihteki yerini almiştır..
gelibolu belgeselinde de bir bölümü yer almış olan mektubun tamamı şu şekildedir:
pazartesi, 31 mayıs, 1915
sebeb-i hayatım, feyz-i velinimetim. sevgili peder valideme,
babacığım, validecigim.
arıburnu'nda ilk girdiğim müthiş muharebede sağ yanımdan ve pantolonumdan kurşun geçti. hamdolsun kurtuldum.
fakat bundan sonra gireceğim muharebelerden kurtulacağıma ümidim olmadığından bir hâtıra olmak üzere, şu yazılarımı yazıyorum.
hamdüsenâlar olsun cenâb-ı hakk'a ki beni bu rütbeye kadar eriştirdi. yine mukadderât-ı ilâhiyye olarak beni asker yaptı. siz de ebeveynim olmak dolayısıyla beni vatan ve millete hizmet etmek için ne suretle yetiştirmek mümkün ise öylece yetiştirdiniz. sebeb-i feyz-i nf 'atım ve hayâtım oldunuz.
cenâb-ı hakk'a ve sizlere çok teşekkürler ederim.
sevgili peder ve validecigim. gözbebeğim olan zevcem münevver ve oğlum nezih'ciğimi evvela cenâb-ı hakk'ın, sonra sizin himayenize emanet ediyorum.
onlar hakkında ne mümkün ise lütfen yapınız. oğlumun tâ'lim ve terbiyesine siz de refikamla birlikte lütfen gayret ediniz. servetimizin olmadığı malûmdur. mümkün olandan başka bir şey isteyemem, istesem de pek
beyhudedir. refikama hitaben yazdığım kapalı mektubu lütfen kendi eline veriniz. fakat çok müteessir olacaktır, o teessürü azaltacak şekilde veriniz.
ağlayacak, üzülecek tabii; teselli ediniz...
sevgili baba ve valideciğim, belki bilmeyerek size karşı birçok kusurda bulunmuşumdur. beni affediniz... ruhumu şad ediniz... sevgili hemşirem lütfiye'ciğim bilirsiniz ki sizi çok severdim. sizin için ve sa'yimin yettiği nisbette ne yapmak lazımsa yapmak isterdim. belki size karşı da kusur
Kimse senin nelerle başa çıkmaya çalıştığını, neleri yendiği, yenemediğini, kimlerin yanında olmak istediğini, nelerin ağrıttığını başını, neler hissettiğini, neleri hissetmekten korktuğunu, içini, senden daha iyi bilemez. O yüzden dik yürü hep, kendine, sadece kendin lazımsın.
Rus şairi Konstantin Simonov bir tren istasyonunda ilk kez gördüğü Valentina Serova'ya deliler gibi aşık oldu ve evlendi onunla. Yıl 1943. Serova Rus sinemasının yeni yüzlerinden biri. Simonov yeni yüzlerinden Rus edebiyatının. Fakat patlıyor harp. Cepheye gidiyor Simonov. Her yer ateş. Sedyelerde genç ölüler. Serova'yı düşünüyor Simonov. Her düşen askerde kendini görüyor ve düşmemek için sarılıyor kalemine. Kağıda dokunur dokunmaz o büyülü cümleyi yazıyor kalem: Bekle! Bekle beni, döneceğim ben / Çok çok bıkmadan bekle / Sarı yağmurların hüznü basınca / Kar kasıp kavururken / Kızgın sıcaklarda bekle / Uzak yerlerde mektuplar kesilince / Bekle beni. / Birlikte bekleyenlerin beklemekten / Usandığına bakma bekle / Bekle beni döneceğim..
Şiiri bitirdiğinde izne giden bir askerle eşine gönderiyor Simonov. Asker bir kopyasını kendine aldığı şiiri bir gazeteye veriyor, birden elden ele yayılıyor şiir. Ezberleniyor. Bestelleniyor onlarca kez. Kader bu ya hiç tanımadığı bir askerin şarkısın da duyuyor kendi sözlerini cephede Simonov. Beklemek yasak fakat bekliyor Simonov ve Serova. Şiirde öyle bir yer var ki taşlaşmış gözleri bile çatırdatıyor.
Bekle beni döneceğim / Bütün ölümleri çatlatmak için döneceğim / Şansı varmış.. desinler/ Beklemedikleri için / Beni bekleyerek düşman ateşinden nasıl koruduğunu anlayamazlar / Sağ kalışımın sırrını yalnız senle ben bileceğiz. / Bütün sır senin başkalarının bilmediği gibi beklemeyi bilmende.