İsmail Ceylan
@isocey
Üstadımın yanından ayrılırken bir kere daha şahit oluyorum ki, gençlik, hayatın bir devresi değil, bir düşünce şeklidir.
Kumandan Salih Mirzabeyoğlu
Yüzün ki güle benzer nakış nakış
Meftun etti beni o ceylan bakış
Düştüm aşk denen yangının içine
Dağladı yüreğimi sonsuz yakış.
Mecnun oldum, çöllere düşmesem de
Ferhat kadar sevdim, dağ delmesem de
Ben de yandım, kavruldum için için
Kerem misali küle dönmesem de.
Arar oldu gözlerim, olsam nerde
Seni görürüm, baktığım her yerde
Tütersin hep gözümde buram buram
Gizlisin, saklısın sen, perde perde.
Hayâlin gitmez bir an gözlerimden
Yoruldum ben artık hep beklemekten
Şimşek gibi çak gel, rüzgâr ol es gel
Yetmedi mi çektiğim hasretinden?
Beklerim seni, bakıp ufuklara
Dalar gider gözlerim uzaklara
Seni gördüm sanırım zaman zaman
Sevinirim, aldanıp seraplara.
Ona göre sokaklar ıssız, dünya gürültüsüz, gökyüzü bulutsuz ve Semerkant da bir o kaç gün önce keşfettiği o rüyalar diyarıydı hala.
Bir hayalden ibaret olan geçici bir dünya hayatı yaşıyoruz. Burada huzuru ve kamil manada mutluluğu aramak beyhude. İnsanı ancak daha derin üzüntülere ve çaresiz elemlere sevk etmekten başka bir şeye yaramaz böyle bir arayış.
Hayati İnanç