Bazen bir şiire başlıyorum umudu hissediyorum, kendimi hissediyorum, hayattayım hissediyorum belki gökyüzünde belki okyanusumda oluyorum ama hissediyorum ya hep umutlu. Ama bazen bir şiiri bitiriyorum ya ben de bitiyorum. Sonunun gelmesini beklediğimden değil ama şiir bittiği anda böyle dizlerinin üzerine çöküyor ruhum. Kalbim diyor ki bu mu aradığın umut? Öyle bir yoruluyorum, öyle bir kırılıyorum ki! Hayat gülüyor bana, emin misin beni hissettiğine? Öyle tükeniyorum öylesine gömülüyorum, öylesine gömülüyor kalbim göğüs kafesime. Gökyüzü serbest bırakıyor, okyanusa çakılıyorum boğuluyorum da ölmüyorum. Neden yaptın diyorum, kendine bunu yine neden yaptın? Bu son olsun, bir daha yapma diyorum ama dinletemiyorum lafımı parmaklarıma. Ve işte bir şiir daha tüketti, yordu nefesimi. Yere düştüm bir anda, çekildi gücüm. Gözlerim kapanıyor da ruhum kirpiklerini kırpıştırıyor yine. Ve işte ben yine tüm tükenmişliğimle bir şey karalıyorum buraya, durmuyorum. Duramıyorum, durduramıyorum kendimi. Ve işte ben yine vazgeçemiyorum, devam ediyorum korkum sesini çıkaramıyor.
Her şey düzelirmiş sabret zamanla'
23.24
27.02.2023