Mario Simmel'in 1953 tarihli eseri, popüler bir gerilim romanı gibi görünse de aslında insan psikolojisinin, ahlakın ve varoluşsal krizlerin sınırlarını zorlayan çok derin bir edebi analiz sunuyor.
Kitabın en can alıcı sorusu şudur: "Eğer bir gelecek yoksa, ahlaklı olmak neye yarar?" Böylece romanın kahramanı geriye kalan kısacık hayatında,toplum düzenini ve ahlaki kuralları hiçe sayarak yoluna devam etmeye karar verir.Fakat yazara göre,Sistemden ve kaderden kaçış, sadece bir yanılsamadır.
Orijinal adı "Her şeyi İtiraf ediyorum" olan roman sıradan bir macera romanı değil,İçinde bulunduğumuz sistemin insanı nasıl tükettiğini, "doğru düşünme" yetisini kaybettiren o modern sıkışmışlığın bireyi ölümle burun buruna geldiğinde nasıl bir canavara ya da zavallıya dönüştürebileceğini anlatır.
Öte yandan doğru bir eğitimle geleceğin dünyasında söz sahibi olacak çocuklar yetiştirmek dünyaya yapacağımız en büyük yardım olacaktır.
Merhabalar
Dragon of Serisi’nin final kitabının yorumuyla geldim.
İkinci kitap, Hayden’ın kaçırılmasıyla merak uyandıran bir noktada sona ermişti. Final kitabı da tam olarak bu olayın ardından başlıyor. Özellikle Nolan’ın hikâyeye daha aktif şekilde dahil olması, kitabın başlangıcında beklentilerimi yükseltmişti. Daha fazla aksiyon entrika okumayı beklerken ne yazık ki kitapta bu ivme uzun süre korunamadı.
Serideki erkek karakterlerin büyük çoğunluğunun ejderha olması nedeniyle güçlü bir koruma içgüdüsü sergilemelerini bekliyordum. Fakat maalesef karakterler oldukça silik kalmıştı. Hayden yaşadığı zorlukların büyük kısmını kendi başına atlatırken, onu kurtarma veya destekleme konusunda erkek karakterleri neredeyse hiç göremedik. Hayden’ın ejderha dünyası için ne kadar önemli olduğu sürekli vurgulansa da, defalarca kaçırılması ve eşleri olarak tanıtılan karakterlerin çoğu zaman sadece konuşup harekete geçmemesi bir noktadan sonra istemsizce komik gelmeye başladı. Hatta bir süre sonra kendi kendime tutmayın küçük enişteleri diye dalga geçtiğimi itiraf etmeliyim.
Kitabın bir diğer sorunu ise smut sahneleri ile olay örgüsü arasındaki dengesizlikti. Yanlış anlaşılmasın smut okumayı gayette seven bir okurum ama olaylar karekterler duygusal derinlik bakımından orantılı yazıldığında kesinlikle keyifli oluyor. Diğer yönler oldukça eksik olunca keyifi bırakın okumak sıkıcı olduhikâyenin asıl merak uyandıran noktaları geri planda kalmıştı anlayacağınız.Bu nedenle duygusal bağ kurmakta zorlandım. Özellikle finalde birçok önemli olayın son yirmi sayfaya sıkıştırılarak çözülmesi, hikâyenin etkisini ciddi şekilde azaltmıştı.
Aslında kitapta oldukça ilgi çekici olabilecek potansiyel taşıyan olay örgüleri bulunuyordu. Ancak yazarın bu kısımları yüzeysel geçmesi, hikâyenin en büyük
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
uzun zamandır okuma listemde olan o kitap, evet sonunda okudum.
üstelik bu kadar minik bir kitabı neden bekletmiştim bu kadar bilmiyorum.
kitap, gerçekten çok güzel, akıcı. yazarın kendi içsel yolculuğu, vefat etmiş karısı ile kısa sohbetleri gibi. ama bir yas süreci aslında, bir özlem pınarı. bilmiyorum birçok yeri bana inanılmaz naif geldi. yazarın tarifine göre, bu kadar bencil bi adamın böylesine sevebiliyor oluşu gözümü yaşarttı.
uzun bir yolculuk sonrası, eşi durakların birinde inmişte, o onun özlemi ile devam etmek zorundaymış gibiydi.
okuyun okutturun efendim, ve yazarın itiraf ettiği gibi güzel sözler söylemek için insanların hayatınızdan çıkmasını beklemeyin.
Kitabın en çarpıcı yanı, insanın toplum karşısındaki mutlak yabancılaşmasını ve varoluşsal çaresizliğini yüzümüze vurmasıdır. Yozo’nun sırf hayatta kalabilmek ve ötekilerin dünyasına sızabilmek için büründüğü "soytarılık" rolü, aslında modern insanın her gün giydiği sosyal rollerin en radikal ve acımasız aynasıdır. Kitap bize aidiyet bağları kopmuş zihnin kendi hiçliğine çöküşünü, kendi otopsisini yaparmışçasına soğukkanlı bir şekilde ifade ediyor.
Sırf "normal" kabul edilmek adına içimizdeki özden, sahici parçalarımızdan ne kadar vazgeçtiğimizi ve kimseye itiraf edilemeyen suskun yalnızlığın sınırlarını bize gösterir. Kitap, okura ucuz bir umut ya da çıkış yolu vaat etmiyor bilakis tekinsiz boşlukta rol kapmadan durabilmenin ve düşerken bile en yalın haliyle insan kalabilmenin sarsıcı bir suç ortaklığını sunuyor.
George Orwell’ın 1984 romanını yoğun bir okuma süreciyle 4 günde bitirdim. Kitabın ilk yarılarındaki o kasvetli, durağan ve her an izleniyormuş hissi veren boğucu atmosferi itiraf etmek gerekirse okuma hızını biraz yavaşlatıyor ve insanı zorluyor. Ancak yazarın kurguladığı bu monotonluk, totaliter rejimin birey üzerindeki baskısını hissettirmek için bilinçli bir tercih. Kitabın son bölümleri ve o çarpıcı finali ise tüm bu durağanlığı unutturacak cinsten. Beklenmedik, sarsıcı ve insanın zihninde uzun süre soru işaretleri bırakan bir sonla bitti. Klasikleşmeyi kesinlikle hak eden, ağır ama kült bir eser.
Edmond, bütün servetin kaybettiğin şeyin yanında eksik kalıyor.
Suç işlenir, zaman akıp geçer, suçu işleyenler iyi yerlere gelir ama geçmiş insanın yakasını hiç bırakır mı?
Monte Cristo Kontu severek okuduğum ve her karakter üzerinden kişilik tahlili yapılacak harika bir roman! Romandaki yan karakterler bile olayların gidişatını etkileyebiliyor tıpkı gerçek hayatta olduğu gibi.
Saf kötüler, çıkarları uğruna kötülük yapanlar, kötülük karşısında sessiz kalanlar, iyiler ve hiçbir kötülüğe aklı ermeyenler…
Çok şey yazılır da büyüsünü bozmak istemiyorum. Bu şaheser bir yıl boşuna beklemiş kütüphanemde.
Ve itiraf etmeliyim ki Edmond Dantès’in mutlu sona ulaşması beni rahatlattı. Eğer roman farklı bitseydi, hayatın adaletsizliğinin kitaba da sirayet ettiğini hissedecek ve buna gerçekten üzülecektim.
Monte Cristo Kontu (2 Cilt Takım)Alexandre Dumas · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202037,2bin okunma