29 Temmuz cumartesi. Saat 00.10. Gözlerim sızlıyor. Bitmek bilmeyen yolculuklarda yorgun düştüm. Sanki yıllardır derimin altında sürekli yolculuk halinde olan bir şey var, beni tüketen. Evimde değilim, yatağımda değilim. Neredeyim, neredeydim, nerede olacağım, bilmiyorum. Bilmemek insanı mahveder. Tüketir. Tükeniyorum. Okuyamıyorum, yazamıyorum. Bu ne kadar böyle devam eder bilmiyorum. Sadece ben, ben değilim onu fark ediyorum. Değişiyorum. Fakat bu iyi bir şey değil. Bunu istemiyorum. Yeniden resim yapmak istiyorum. Müzik dinlemek, kitap okumak, şiir yazmak, yazdığım şiirleri edebiyat öğretmenime okutmak, daha çok yazmak, çiçek toplamak, onları kurutmak, dosyamın içine koymak, uyumak, uyumak, uyumak istiyorum.