sümeyye nejla
@itwcdiwt
fakat kader, bizim beklemediğimiz bir biçimde örüyor ağını.
Şu anda okuduğu kitaplar
"Daracık hücremden Tanrı'ya yakardım, o da bana özgürlükle yanıt verdi."
"Beni öldürmeyen şey, beni daha güçlü kılar."
Ama gözyaşlarından utanmamız gerekmiyordu, çünkü gözyaşları, bir insanın, cesaretlerin en büyüğüne, acı çekme cesaretine sahip olduğuna tanıklık ediyordu. Ancak çok az kişi bunu kavrıyordu.
Hiçbir insan ve hiçbir kader, bir başka insanla ya da kaderle kıyaslanamaz.
Gözlerini kapayıp geçmişte yaşamayı tercih ediyorlardı. Bu insanlar için yaşam anlamsızlaşmıştı.