Mustafa Düzgün
@ivmeci
Hergün kendi kendime söz veriyorum: Yarın ona gitmeyeceğim. Fakat ertesi gün yine esaslı bir sebep ve nasıl olduğunu anlamadan kendimi onun yanında bulurum.
Birbirimizi mesut edemediğimiz yetmiyor mu? Herkesin bazen tadabildiği sevinci yok etmeye ne hakkımız var? Daha doğrusu bu halimiz, kendi değersizliğimizi anlamamızdan, yersiz bir kendini beğenmişliğin doğurduğu kıskançlıkla daima ilgili olarak kendimize karşı duyduğumuz hoşnutsuzluktan ileri gelmiyor mu?
İyi ki orada değilim! İnsan kalbi ne anlaşılmaz şeymiş meğer, sevgili dostum. Seni böylesine severken, hep senin yanındayken…ayrıldığıma nasıl da seviniyorum.
Nietzche’nin söylediği gibi, ilkin kendi önyargılarımıza, inançlarımıza, alışkanlıklarımıza saldırma cesareti ile başlayabiliriz.
