Hayat akıyor, biteviye, hiç durmadan, hızla akıyor. Bu akışın hızına kendilerini kaptırmış olan bizler de hayatla birlikte hiç durmadan akıp gidiyoruz, bir türlü duramıyoruz, durmayı beceremiyoruz, üstelik durmamız gerektiğini, durmaya ihtiyaç duyduğumuzu hem de hiç farketmeden.
Durmamız ve başımızı ellerimizin arasına alıp düşünmemiz gerekmiyor mu?
Durmalı ve düşünmeli, durup düşünmeli, durup durup düşünmeli değil miyiz?
Düşünme aklın hareketine verilen ad oysa.
Dücane CÜNDİOĞLU