gitti. pencereden gidişini izledim. o yürüyor, gidişi de kararsız adımlarla onu takip ediyordu. köşedeki ağacın oradan sola dönerken... bakma dedim içimden, bakma! allahın cezası bakma! baktı. aklımdakiler yetmiyormuş gibi bir de bana son bakış bıraktı. gidişi biraz daha ağacın altında takıldı, sonra tabi mecburen sahibini takip edip o da gözden kayboldu.
yemek yiyor musun dedi. sizi seven bir adamla sevmeyen bir adamın soruları arasında fark vardır. bu soruyu en son ne zaman duydum? hatırlayamamak ne fena.
Artık hiçbir şeyle kavga etmek gelmiyor içimden.Ellerimi kaldırdım, teslim oluyorum.Savaşmayı bırakan insana kim ne yapabilir ki? Yenilmek kadar büyük özgürlük yok,şimdi kazananlar düşünsün Osman.