Jaceee <3 Seni yeniden okumak o kadar güzeldi ki..
Kitaba gelecek olursam, bazı yerleri gereksiz uzatmış yazar. Emma&Julian aşkını okumak çok güzeldi. Cristina’yı karakter olarak sevdim ama Mark ve Kieran’la üçlü aşk mevzusunu aşırı gereksiz ve itici buldum. Bu kadın neden kitaplarına bu mevzuyu bu kadar koyuyor bilmiyorum ama fazlasıyla rahatsız etti beni okurken.
Savaş sahnesi güzeldi, ama Lejyon’un saçma ve aşırı saldırgan davranışlarına karşılık diğerlerinin affedici ve yumuşak tavırları beni delirtmedi değil.
Devam kitabından haberim yoktu, sonunu böyle bitirmesi beni heyecanlandırdı. Jace ve Clary ile devam edicez demek ^.^
Ek olarak; Emma&Jules olsun Jace&Clary olsun, birbirlerine o kadar güzel ifade ediyorlar ki sevgilerini.. Klasik cümleler yerine onları okurken içim eridi~~
Seriye tekrar başlamamı sağlayan bütün Jamie Campbell Bower fan editörlerine burdan teşekkürlerimi sunuyorum. Kitabı okurken film ve dizi oyuncularını karıştırarak kendi castımı hayal ettim. Jamie tabiki her zaman benim için Jace olacak.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
SPOİLİ
Mer-ha-ba...
Bu kitabın aslında Harry Potter serisindeki Ron ile Ginny'nin romantik ilişki yaşadığı bir fanficten uyarlama olduğunu biliyor muydunuz? Bende bilmiyordum. Kitabı okumadan önce öğrendim, nereden öğrendiğimi unuttum. Ayrıca Harry Potter ile olan benzerlikleri gözümden kaçmadı ;)
Burada herhangi bir çalıntı suçlaması yoktur tabii ki. Yazar bilindik fantastik evren unsurlarını kullanmış, hepsini kendi evrenine toplamış, neredeyse on beş sene önce yazılmış bir kitaptan bahsettiğimizi düşünürsek bu linç edilecek bir durummuş gibi gelmedi gözüme.
Fantastik okuyan biri değilimdir. Hayatımda şevkle okuduğum tek bir fantastik seri var o da hepimizin en az bir kere okuduğu Harry Potter. Ondan başka serileri biliyorum, duyuyorum falan ama hiç beni çekmiyor. Bende dedim ki şöyle ortalama bir fantastik seri bulayım da okuyayım ve bunu buldum...
Minnoş ana kadın -daha doğrusu kız çünkü henüz 15 yaşında- karakterimiz Clary Fray. Mucize uğur böceği ile kara kedi intro şarkısında da dediği gibi "Normal bir hayatı olan normal bir kız." Bir tane erkek arkadaşı var: Simon. Babası gibi gördüğü, annesinin arkadaşı Luke ve müzmin bekâr annesi. Aslında bekar da değil ama... Neyse.
Kızımızın hayatı bir anda altüst oluyor, kendisinin bambaşka bir ait olduğunu öğreniyor, annesinin bir Gölge Avcısı, babası yerine koyduğu adamın kurt adam olduğunu vesaire vesaire.
Ben kitabı okurken eşzamanlı olarak dizisini de izledim. Bilmiyorsanız ismi "ShadowHunters" Benim Sokak Nöbetçileri serisinden bildiğim Koza'nın modeli olan oyuncu oynuyor dizide. Artı olarak şunu da fark ettim ki Jace ile Koza'nın kişiliği birbirine inanılmaz benziyor. Aslı Arslan da bu kitabı kesin okumuştur.
İşte Jace geliyor, Clary'i kurtarıyor. Clary kendini bambaşka bir dünyanın içinde buluyor. İblisler, iblis
İlk kitabı sevdim. Akıcıydı. Uzun soluklu bir evrenin başlangıcı diyebiliriz bu evrende çıkan ilk kitap olduğu için. Evreni bence çok iyi aradığınız aklınıza gelen her türlü klasik fantastik yaratık var.Kurt adamlar, vampirler,cadılar,iblisler, büyücüler..Ve tabi ki de gölge avcılarımız var. Bu evrende da diğer yaratıklar ve insalar arasında duran, insanlığı bu yaratıklardan koruyan kişiler. Bu kitapta her yaratığı pek okumuyoruz daha çok karakterleri ve dünyayı tanıyoruz devamında daha çok göreceğiz.
Kitapın biraz konusunu okur okumaz aklıma Supernatural dizisi geldi. Yani evren açısından benziyorlar. Bildiğiniz gibi iki Avcı kardeşin hikayesini anlatıyor dizi. # Bu kitaplar da gölge avcılarını okuyoruz aslında. Bence Supernatural evrenini sevdiyseniz ve benzer bir tat almak istiyorsanız bu seriyi okuyabilirsiniz. Evreni de baya geniş Ölümcül oyuncaklar serisi var novellaları da var serinin. Mekanik melek serisi var. Karanlık sanatlar serisi var. En büyük lanetler serisi var. Son saatler serisi var. Yavaş yavaş ara vererek okuyabiliceğiniz bir evren yaratmış yazar. Şu anlık novellalar ile birlikte 20 kitabı var. Devam edecek bir seri de var. Yani baya uzun soluklu. Evreni gerçekten güzel yaratılmış. İkinci kitapla birlikte evreni daha çok seveceğimi düşünüyorum.
.
.
.
Spoiler
.
.
.
Her karakteri sevdim ya ben. Clary,jace,Simon ,izzie,Alex,magnus. Hepsi iyiydi bence.
Clarynin bazen gıcık geldiğini duydum ama bana pek gelmedi sevdim ben. Diğer fantastik kitaplardaki kadın ana karakterler gibi değil. Herkesi öldüren savaşçı kadın karakterlerden değil. Yani kitapta hayatının bir yalan olduğunu öğrendi. Hem annesini kurtarmaya çalışıp hem de kendi kimliğini aradı. Bir ara simonla bozuştu. Babasının aslında bir pislik olduğunu öğrendi. Yani ben sinir olmadım. Kendini
Bir yerde okumuştum; psikopatların gerçeklik algıları oldukça düşük olurmuş. Bu yüzden kendilerini herkesten üstün görerek daha zeki, daha çekici, daha yetenekli olduklarına inanırlarmış. Kısacası her alanda kusursuz. Reddedilmeye asla tahammül edemez, çoğu kez alınganlık gösterir, fevri davranırlarmış. Hatta işledikleri bazı suçlar da anlık bir öfkenin sonucuymuş.
Bu kitapta da tam olarak bu özelliklere sahip üç psikopat var; acımasız, işkenceden haz alan, vicdan yoksunu kişiler. Fakat bir de bambaşka biri var: On dört yaşında olan Jace. Dışarıdan bakınca herkesi ürkütecek kadar güçlü, koca bir gövdeye sahip. Ama içi... Bir çiçeği incitmeye kıyamayacak kadar narin, hassas, kırılgan.
Okurken içimden defalarca “Ah Jace…” dedim. Onun yardım çığlıkları, o saf çırpınışları gözlerimin önünden hiç gitmedi. Normalde bir okur kurgunun nasıl sonlanacağını merak eder. Fakat ben sadece tek bir şeyi düşündüm: Jace’nin sonu ne olacak?
Şimdiye kadar okuduğum Karen Rose kitapları arasında en beğendiğim bu oldu diyebilirim. Olaylar oldukça akıcı, anlatım net ve tempo hiç düşmüyor. Yalnız bir konuda uyarmalıyım: Karen Rose detaylara çok yer veren bir yazar. Hatta bazen aynı olay farklı karakterlerin gözünden anlatıldığı için tekrar hissi veriyor. Ama bu kurgunun heyecanını gölgelemiyor. Karen Rose okumaya başlayacaksanız, bu kitap kesinlikle ilk tercihiniz olmalı diyor, tavsiye ediyorum.
Ölümcül Oyuncaklar serisinin son kitabı ve bir hikâyenin sonu. Bu kitapta da sevgili Gögle Avcıları’mız, ana kötümüz Sebastian ile uğraşmaya devam ediyorlar.
Kayıp Ruhlar Şehri’nde Alec’in; Magnus’un ölümsüzlüğünü almaya(!) çalışması sebebiyle çiftimiz ayrılmış idi. Kitabın başında Alec’in, Magnus ile konuşma çabasını görüyoruz.
Burada sevdiğim bir durum var, yazarın hiçbir ayrıntıyı atlamadığının bir kanıtı yeniden.
Magnus 8 Aralık doğumlu, kış ayı. Alec, Magnus’a ulaşmaya çalışırken “Bugün doğum günü, onu unuttuğumu düşünmesini istemiyorum” diyor. Bundan evvel yazar bugünü anlatırken “kış günü” vurgusu yapmayı ihmal etmiyor.
Sebastian’ın saldırıları ve kudurukluğu neticesinde savaş başlıyor. Bundan evvel Alec ve Magnus bir kez buluşuyorlar. (sayfa 72) Alec açık yüreklilikle tek hata edenin kendisi olmadığını aktarıyor ki onun bu huyunu çooooook seviyorum.
Magnus, Luke ve Raphael’in kaçırıldığı yerden daha fazla an okumak isterdim. Burada Cassandra bizi yeterince beslemedi. :”
Kitabın en güzel kısımlarından birisi Birader Zachariah’ın, ki Cehennem Makineleri okuyan herkes için o biricik Jem Carstair’imizdir, Tessa Gray ile kavuşmasıdır.
Ayrıca Birader Zachariah ve Jace’in “parabatai”lar üzerine konuşması çok duygulu idi. Jem’in silik izi, parabatai kavramının ne kadar özel olduğu… Jem ve Will’in parabatai bağının ne kadar güçlü, özel ve farklı olduğunu her seferinde daha iyi anlıyoruz. Alec tarafından durum pek öyle olmasa da, Jace parabatai olmak için fazla umarsız oluyor çoğu zaman. Örneğin bu kitapta da, parabatainin aşık olduğu adam kayıp ve ne hâlde olduğu, öldü mü kaldı mı bilinmiyor. Alec de bunu belli edecek şekilde farklı davranıyor. Serinkanlı duruşunun altında endişeden ve üzüntüden bitap düşmüş bir ruh var. Fakat Jace yine kendisine fazla odaklandığı için,
Kayıp Ruhlar Şehri’nde Alec’in; Magnus’un ölümsüzlüğünü almaya(!) çalışması sebebiyle çiftimiz ayrılmış idi. Kitabın başında Alec’in, Magnus ile konuşma çabasını görüyoruz.
Burada sevdiğim bir durum var, yazarın hiçbir ayrıntıyı atlamadığının bir kanıtı yeniden.
Magnus 8 Aralık doğumlu, kış ayı. Alec, Magnus’a ulaşmaya çalışırken “Bugün doğum günü, onu unuttuğumu düşünmesini istemiyorum” diyor. Bundan evvel yazar bugünü anlatırken “kış günü” vurgusu yapmayı ihmal etmiyor.
Sebastian’ın saldırıları ve kudurukluğu neticesinde savaş başlıyor. Bundan evvel Alec ve Magnus bir kez buluşuyorlar. (sayfa 72) Alec açık yüreklilikle tek hata edenin kendisi olmadığını aktarıyor ki onun bu huyunu çooooook seviyorum.
Magnus, Luke ve Raphael’in kaçırıldığı yerden daha fazla an okumak isterdim. Burada Cassandra bizi yeterince beslemedi. :”
Kitabın en güzel kısımlarından birisi Birader Zachariah’ın, ki Cehennem Makineleri okuyan herkes için o biricik Jem Carstair’imizdir, Tessa Gray ile kavuşmasıdır.
Ayrıca Birader Zachariah ve Jace’in “parabatai”lar üzerine konuşması çok duygulu idi. Jem’in silik izi, parabatai kavramının ne kadar özel olduğu… Jem ve Will’in parabatai bağının ne kadar güçlü, özel ve farklı olduğunu her seferinde daha iyi anlıyoruz. Alec tarafından durum pek öyle olmasa da, Jace parabatai olmak için fazla umarsız oluyor çoğu zaman. Örneğin bu kitapta da, parabatainin aşık olduğu adam kayıp ve ne hâlde olduğu, öldü mü kaldı mı bilinmiyor. Alec de bunu belli edecek şekilde farklı davranıyor. Serinkanlı duruşunun altında endişeden ve üzüntüden bitap düşmüş bir ruh var. Fakat Jace yine kendisine fazla odaklandığı için,