"benim toprağımda değilsin,
çiçek açamazsın."
"polenlerim senin
toprağına ulaşırsa?"
"ben çiçek açarım."
"sen çiçek açtığın sürece
ben hiç solar mıyım?"
"doğmayan güneş,
batar mı?"
"batmaz, batamaz.
zira yoktur."
"solmazsın, solamazsın;
zira yoksun, benim toprağımda."
"toprağın olsam?"
"çok geç."
"suyun, suyun olsam?"
"kendine biçaresin."
"güneş, o ben olurum."
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
seneler boyu düşündüm. böylesi, böyle güzel bir sonu düşünmüyordum doğrusu. avuçlarıma konan serçe sürülerini saçımdan düşüp çiçeklerime konan kurdelem gibi bağladım bileklerime. gidemeyeceğim, uğrayamayacağım sokak başları beni bekliyor. hissediyorum. bugün, ruhuma sığdırdığım elbisemle hüküm giydiğim gecenin habercisi. son gidişim ve gelmeyişim. gidişler, gelişleri prangalarsa da darağacına bundan öncekiler hakikatle pişirilmiş yemişlerden ibaretti bilirim.
böylesine, anne sütünden
de saf ve berrak bir son.
vedayla ayrılan yine ve yine ellerim olsa da, kastedilenin
ruhun elleri olabileceğini kim bilebilirdi?
içim el vermiyor denilir
maziden evvel, elvedâyla
bitmeden önceki öyküler.
bizimkisi bir vedaydı,
elvedâları kıskandıran.
sadece bizim.
insanları bilirsin, zihinlerinde yarattıkları canavarlarla kısıtlarlar göğüslerinin kalkıp inişini. sanki bir dizi boyu yoksul insan dizilmiş de şu ateşle kavrulan yüreğimin kıyısına, kapitalist sanrılar biriktirmişler avuçlarının içine. ekmek sırasındalar, ruhlarının açlığıyla darağacına tebessümlerinden bir mısra bırakıyorlar. güneş'e yaklaşan bir grup insan misali onlarınki. zihnime üşüşen insanlarımın kaderi ancak yüreğimden içeri belliki. ben çok insan biriktirdim hiçliğimde. sen ise ancak kaburgalarıma sıkışıp kalmış bir çiçek olabilirdin. sana karşı koyamadığımı bildin, kurnazcaydı her bir eylemin. soluklarıma karıştın ve bitap hâlde solmuş şeffaf bedenin.
bilesin,
öldürdüğüm
çiçek bir
tek sensin.