Tarık Buğra Yüceler
@jacklivezhere
Bursa
Bursa
10 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
"Aşağıdakilerin yukarıdakilere duyduğu nefret, istemsizce gösterdikleri saygıdır. "
Fransız İhtilali'nin kanlı Paris'inde geçen bu hikâyeden beklentilerim çok fazla değildi. Bir kitaba başlamadan önce her zaman internette insanların görüşlerine bir göz atarım ve bu romanın ilk yarısı için söylenenler cidden heves kırıcıydı. Sıkıcı ve boğucu olduğu söylenen ilk yarı, aslında hiç de öyle değildi ve metin oldukça akıcıydı. Bu eser, Charles Dickens'ın "yazdığım en iyi roman" tanımlamasına kesinlikle uyuyor ve beni o ihtilal havasının içine öylesine çekti ki sormayın.
Kitabın ana karakteri kim diye soracak olursanız, aslında bu sorunun cevabı "Fettan Dilber" yani diğer bir adıyla GİYOTİN olacaktır. Giyotinin icadı ve kullanımı üzerine kitapta o kadar çarpıcı ifadeler var ki okurken cidden tüylerim diken diken oldu. Londra ve Paris ekseninde geçen bu roman, devrim denen olgunun amacından ne kadar sapabileceğini, kurunun yanında ne kadar fazla yaşın da yanabileceğini muazzam bir dille anlatıyor.
Kitap dram, aşk, öfke, fedakârlık ve dostluk ögelerini çok başarılı bir şekilde işliyor; okuduğum her sayfada altını çizeceğim, beni etkileyecek cümleler bulabildim. Çok fazla spoiler vermemek için senaryosuna derinlemesine değinmeyeceğim ancak bu kitap, her şeyden önce çok güçlü bir politik eleştiri. Bu yönüyle beni fazlasıyla etkilemeyi başardı ve kitabın finalinde inanılmaz bir tatmin hissi yaşadım. Kısacası, bu kitaba bayıldım!
"İnsanlığın en eski ve en güçlü duygusu korkudur, ve en eski ve en güçlü korkusu da bilinmeyene duyduğu korkudur."
Daha önce hiç H.P. Lovecraft okumamıştım ve bu kitabın Cthulhu Mitosu'na ilk girişim olduğunu söyleyebilirim. Açıkçası yazarla daha önce hiç tanışmadığım için yazım dili hakkında pek bir bilgim yoktu. Bu kitabı seçmemin, okuma sırası ve hikâyeler arası örgü açısından daha mantıklı olacağını düşündüm. Şunu fark ettim ki H.P. Lovecraft, kesinlikle diğer fantastik tür yazarlarına benzemiyor. Kitaplarında diyalog yok denecek kadar az ve bazı betimlemeleri cidden o kadar uzun tutuyor ki bazen metinden kopma tehlikesi yaşayabiliyorsunuz. Bu durum sadece betimlemeler için geçerli değil; yazar genel olarak cümleleri çok uzun tutuyor.
İncelemeye direkt eksi yönlerden girdiğimin farkındayım ancak bunları bir tarafa bırakacak olursak, kozmik korku denen kavramla tanışmamı sağlayan bu yazar beni var olan korku konseptinden çok daha farklı bir yere götürdü. Bilinmeyenden duyulan korku teması içime inanılmaz işledi ve bir kitap okurken gerçekten bu kadar korkabileceğimi hiç düşünmezdim. Örneğin Delilik Dağlarında adlı romanında, o Antarktika soğuğunu, fırtınaları ve o soğuğu takip eden açıklanamaz varlıkları iliklerinize kadar hissediyorsunuz. Edgar Allan Poe'dan oldukça etkilenmiş bir yazar olduğu gerçeğinin yanında, bana kalırsa ondan daha etkileyici olduğunu da söyleyebilirim. Kendisinin ileri derecedeki ırkçılığı da kitaplarına ara ara yansımakta. Özetlemek gerekirse, H.P. Lovecraft benim için bambaşka ve yepyeni bir soluk oldu ve bu yazarın kitaplarını deneyimleyebildiğim için çok memnunum.
