‘Ac adam gözlərini yeməkdən çəkə bilmədiyi kimi, çoxdan bəri cibində bir senti belə olmayan Martin də sikkələri əlindən buraxa bilmirdi. O, nə acgöz, nə də xəsis idi, lakin pul ondan ötrü müəyyən məbləğ dolar və sentdən nə isə daha büyük bir şey demək idi. Onlar müvəffəqiyyət demək idi və sikkələrə basılmış qartallar Martinə qanadlı qələbə müjdəçiləri kimi görünürdü.
Martin özü də sezmədən əvvəlki əqidəsinə gəlib çıxdı ki, dünya gözəldir. İndi dünya ona hətta daha gözəl görünürdü. Uzun həftələrdən bəri bu dünya qaranlıq və qəmli bir dünya idi, lakin indi bütün borclar ödənilib qurtardığı, cibdə hələ üç dolar olduğu, ürəkdə isə müvəffəqiyyətə inam möhkəmləndiyi bir zamanda günəş yenidən Martinə isti və parlaq görünürdü, hətta qəfildən başlayan leysan yağışı da onun sevinc saçan təbəssümünə səbəb oldu. Ac qaldığı günlərdə Martin bütün dünyaya səpələnmiş minlərlə acları düşünürdü, lakin indi tox olduğu bir zamanda acların fikri daha onu incitmirdi. O, indi, qəlbində məhəbbətin aşıb-daşdığı bir zamanda yer üzündə yaşayan saysız-hesabsız aşiqləri düşünməyə başlamışdı.’
‘Geçtiğimiz asırlarda insanoğlunun naif öz sevgisi bilimin ellerinden iki ağır darbe almıştır. İlki, dünyanın evrenin merkezi değil de hayal bile edilemeyecek, uçsuz bucaksız bir kozmik sistem içinde minicik bir parça olduğunu öğrendiği zamandır. İkinci darbeyi, biyolojik araştırmalar insanın yaratılıştaki sözde ayrıcalıklı konumunu yıkıp aslında hayvanlar âleminden geldiğini ve giderilemez hayvani doğasını ispatladığında almıştır. Ancak insanın megalomanlığı üçüncü ve en ağır darbesini, egonun kendi evinin efendisi olmadığını ve zihninden bilinçsizce geçen kıt bilgiyle yetinmesi gerektiğini ispatlamaya çalışan günümüz psikolojik araştırmalarından alacaktır.’